دوازدهم بهمن‏ماه يادآور يکى از شورانگيزترين روزهاى تاريخ اين ديار است ؛ روزى که مردمى عاشق و تشنه خوبى‏ها، پس از سالهاى طولانى فراق، گمشده خود را چون نگينى در بر گرفتند و استقبالى بى‏مانند از مراد خويش را در سينه پرخاطره هستى به يادگار نهادند.
آنان که در آن روز فراموش ناشدنى، شيرينى حضور را چشيده‏اند، حتما تصديق مى‏کنند که ترسيم حتى دورنمايى از آن صحنه‏هاى دل‏انگيز هم امکان‏پذير نيست. آن استقبال پرشور، بويژه از اين جهت ستودنى است که هيچگاه حرارت خود را از دست نداد و با بدرقه‏اى حماسى‏تر، تکميل شد.

درسى که امروزه و در آستانه سالگرد ورود امام خمينى (رضوان الله عليه )به کشور شايسته تاکيد و تدبر است، رمز و راز آن اقبال بى‏ادبار به پيرمرد فرزانه‏اى است که از همه امکانات مادى و ابزارهاى قدرت ظاهرى محروم بود. در ميان بزرگمردان تاريخ، بسيارند رهبرانى که با گرايش و قبول افکار عمومى مواجه شده‏اند، اما به ندرت مى‏توان کسانى را نشان داد که در گذر زمان و در پيچ و خم مشکلات اداره زندگى مردم فرهمندى و اقتدار خويش را همچنان حفظ کرده باشند. امام خمينى، اما، از اين گونه افراد نادر است که نه تنها تا پايان عمر که تا امروز هم جايگاه رفيع خود را در دلهاى حقيقت جو از دست نداده و به خواست خدا در آينده نيز از دست نخواهد داد.

درک چرايى هجوم عاشقانه مردم به سوى او مى‏تواند کليد موفقيت و چراغ راه آينده جامعه ما و همه جوامعى باشد که در سوداى تجربه مردم سالارى حقيقى هستند. در ميان همه خصوصيات کم‏نظير شخصيت امام و شرايط خاص آن روزگار، شايد بتوان اصلى‏ترين انگيزه مردم براى عشق هميشگى به ايشان را اخلاص او نسبت به خدا و صداقتش در ارتباط با مردم دانست. امام توانسته بود پس از سالها مجاهده مستمر، در سلوک معنوى خود به »سفر فى‏الخلق مع‏الحق« برسد. او با کوله‏بارى از معنويت و وارستگى و تنها براى رضاى خدا کمر خدمت به خلق خدا را بسته بود. مردم عزيزترين و اصلى‏ترين عنصر در انديشه و عمل امام بودند؛ مردمى که براى برپايى دين خدا قيام کرده و از همه چيز خود گذشته بودند. مردم مى‏ديدند که خمينى جز آنان به چيزى نمى‏انديشد و جز براى آسايش و سعادت آنان کارى نمى‏کند و به همين جهت بود که در يکى از استثنايى‏ترين رابطه‏هاى عاطفى، شيفته و فرمانبردار او بودند. امام نشان داد که به‏رغم نظريه‏هاى شرک آلودى که همه تاثيرات را به ابزار مادى و رسانه‏هاى جمعى منتسب مى‏کنند، کليد دلها دست خداست و به مدد شگردهاى تبليغاتى و عوام فريبى‏هاى موسمى نمى‏توان چشمان تيزبين مردم را براى هميشه مسحور کرد. اين همان تجربه نوظهورى است که با حضور خود بنيان نظام بين‏الملل استکبارى و نظم نوين جهانى را به مخاطره انداخت و به همين دليل است که همه قدرتها درصدد نفى و يا دست‏کم تحريف آن برآمده‏اند. هجوم سازمان يافته و متناوبى که در ماهها و سالهاى اخير به فرهنگ امام مشاهده کرده‏ايم، دقيقا به همين منظور ترتيب داده شده است. گرچه مردم رشيد و دقيق ايران، به لطف خدا، مانند گذشته بيدار و دشمن‏شناس هستند، اما جاى انکار نيست که حتى در ميان ما نيز کوردلانى وجود دارند که در انديشه بايگانى کردن و به موزه فرستادن کتاب مبين آرمانهاى امام خمينى‏اند. جشن و سرور و نيز تجليل و تکريم اين روزها – که از مصداق‏هاى بارز روزهاى خدايند – لازم و قابل تقدير است، اما ضرورى‏تر از آن براى نسل امروز ما تبيين حکيمانه شخصيت امام و آن نکته‏اى است که به عنوان راز گرايش دلها به سوى ايشان، رمز اتحاد، اقتدار و پيشرفت کشور است.

شخص امام از ميان ما رفت ؛همان گونه که پيامبرا ن خدا رفتند.اما شخصيت وآرمان هاي او مهم است که درميان ومايه امتحان مااست؛عمل ما نشاندهنده پاسخ ما به اين پرسش قرآن (سوره آل عمران ،آيه 144)است که فرمود:«محمد فقط فرستاده خدا بود و پيش از او فرستادگان ديگرى نيز بودند، آيا اگر او بميرد و يا کشته شود شما به عقب بر مى گرديد؟! هر کس به عقب بازگردد هرگز ضررى به خدا نمى زند و به زودى خداوند شاکران (و استقامت کنندگان ) را پاداش ‍ خواهد داد.» دلدادگي واقعي به امام نشانه اي جز وفاداري به ميراث وسيره او ندارد.امام بارها تصريح کرده بود آنچه از همه مهم تراست ،جمهوري اسلامي است که براي حفظ آن بايد از همه چيز(آري!همه چيز) گذشت و اين ازاوجب واجبات است.

و کيست که نداند ستون اين خيمه همانا ولايت فقيه است؛ همان که امام مي گفت پشتيبان آن باشيد تا به کشورتان آسيبي نرسد. گريز از اين تکليف دينى و ملى و يا کوتاهى در انجام آن گناهى است که تاريخ بر هيچ يک از ما ناديده نخواهد گرفت وسلام عليه يوم ولد ويوم ارتحل ويوم يبعث حيا…