سلام ! از اینکه از این پایگاه بازدید می کنید، مسرور و ممنون هستم و به شما خوش آمد عرض می کنم. به دلیل موارد و نمونه هایی که اخیراً بیشتر تکرار شده است، خواهشمندم در استفاده از مطالب این ناچیز و انتشار آن امانتداری که نشانه ایمان است، از طرف برخی دوستان بیشتر رعایت شود.اگر می خواهید مطلبی را لطف کرده و منتشر کنید، اولاً اطلاع دهید، ثانیاً کامل نقل فرمایید و ثالثاً منبع را که همین پایگاه باشدذکرکنید….

نمی خواهم صرفاً بر حقوق مالکیت های معنوی یا همان قوانین مربوط به کپی رایت تاکید کنم، مهم تر از آن موازین شرعی و اخلاقی است که ذکر منبع نخستین و ابتدایی ترین آنها است، و نباید نادیده گرفته شود. اگر هم قوانین ما در این زمینه نا کافی و نا کارآمد باشد، پشتوانه های اخلاقی و دینی ما در این زمینه بس غنی است.
باید باور کرد که نادیده گرفتن حقوق مولفین که در اصطلاح حقوقی «سرقت ادبی» نامیده می شود، واقعاً «سرقت» است و سرقت به هرحال و با هر نیتی گناه است و حرام!

این درد تاریخی ما و مایه شرمندگی در برابر بیگانگانی است که آنان را دور از معنویت و اخلاق می نامیم.

ابوالحسن علی‌ بن حسین مسعودی، که ابن ‌خلدون او را امام‌ المورخین می‌نامد، معروف ‌ترین کتاب خود، مروج ‌الذهب و معادن‌الجواهر، را در سال 332 قمری تألیف کرده است. مسعودی در مقدمه این کتاب عظیم می‌نویسد (ترجمه ابوالقاسم پاینده، شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ هشتم، 1387، ج 1، ص8):

«هرکه چیزی از معانی آن را تحریف کند یا قسمتی از آن را تغییر دهد یا نکته‌ای از آن را محو کند یا چیزی از توضیحات آن را مشتبه یا دگرگون یا واژگون یا تباه یا مختصر کند یا به دیگری نسبت دهد یا بیفزاید، از هر ملت و فرقه باشد، غضب و انتقام و بلایای سخت خدا چنان بر او فرود آید که صبرش ناچیز و فکرش حیران شود و خدایش انگشت نمای جهانیان و عبرت بینندگان و ضرب‌المثل اهل نظر کند و عطای خویش را از او بگیرد و خالق آسمان‌ها و زمین که به همه چیز توانا است فرصتش ندهد که از قوت و نعمتی که بدو داده بهره‌مند شود.

این تهدید را در آغاز وانجام کتاب خویش نهادم که مانع مردم هوسناک و شقاوت شعار شود که خدا را به یاد آورند و از سرانجام خویش بیم کنند که عمر کوتاه است و راه دراز نیست و همه به پیشگاه حساب خداوند می‌روند».

ضمناً در حدیثی از امام صادق علیه السلام نقل شده (اصول کافی، ج1، باب روایه الکتب و الحدیث، ص 52، ح 12) که فرمودند از کذب مفترع بپرهیزید! از ایشان پرسیدند که کذب مفترع چیست؟ حضرت فرمودند: این است که فردی مطلبی را برای تو نقل نماید و تو او را رها کرده و آن را از کسی نقل کنی که او گفته است. (یعنی ناقل را نادیده گرفته و به منبع اصلی نسبت دهی).