در هفته دفاع مقدس از چیزی جز آن حادثه تاریخی نمی توان گفت؛ حادثه ای که کمتر نظیر داشته و توانست اوج قدرت اسلام و عظمت عزم ایرانیان را به نمایش گذارد و اثبات کند که تاریخ را اراده انسان ها می سازد نه قدرت ها و امکانات مادی؛ هر چند همه پشت به پشت هم دهند و در سخت ترین شرایط، یک ملت تنها را مورد تهاجم قرار داده و از بکارگیری هیچ سلاح یا ارتکاب هیچ جنایتی فروگذار نکنند. بازخوانی آن دوران ضرورتی است که با گذشت زمان دوچندان می شود.
نسل امروز و فردای ما نیازمند بازشناسی ریشه ها و برکات جنگ است.
آنها باید بدانند که پیشینیانشان چه ناباورانه و ناخواسته مورد تهاجمِ درنده خویی واقع شدند که از سوی همه قدرت های کوچک و بزرگ تجهیز و تشجیع می شد، و نیز باید بدانند که فرزندان اسلام و ایران چه مظلومانه و مقتدرانه ایستادند و ثابت کردند که برکات و آثار ایستادگی چیست؛ «جنگ واجب و مقرر شد و حال آنکه براى شما ناخوشایند است، اما چه بسا چیزى را خوش ندارید ولی همان براى شما بهتر است» (سوره بقره، آیه ۲۱۶)، و «چه بسا چیزها که شما را از آن خوش نمی آید؛ در حالی که خدا خیر کثیری در آن نهاده باشد». (سوره نساء، آیه ۱۹).

دفاع مقدس؛ آثار و برکات

ناگفته پیداست که درک و فهم این «خیر کثیر» و حکمت پنهان در فرمان الهی آسان نیست. همانگونه که کسی نمی تواند منکر هزینه های سنگین مادی و معنوی آن گردد. اما مگر نه اینکه نابرده رنج گنج میسر نمی شود؟!

امام به رغم آن که پذیرش قطعنامه ۵۹۸ را نوشیدن جام زهر می دانست، جنگ را هم مایه برکت های بی پایان و دستاوردهایی بی نظیر معرفی می کرد و می گفت: «البته اگر همه علل و اسباب را در اختیار داشتیم، در جنگ به اهداف بلندتر و بالاترى مى‏نگریستیم و مى‏رسیدیم، ولى این بدان معنا نیست که در هدف اساسى خود که همان دفع تجاوز و اثبات صلابت اسلام بود مغلوب خصم شده‏ایم. هر روز ما در جنگ برکتى داشته‏ایم که در همه صحنه‏ها از آن بهره جسته‏ایم. ما انقلابمان را در جنگ به جهان صادر نموده‏ایم، ما مظلومیت خویش و ستم متجاوزان را در جنگ ثابت نموده‏ایم، ما در جنگ پرده از چهره تزویر جهانخواران کنار زدیم، ما در جنگ، دوستان و دشمنانمان را شناخته‏ایم، ما در جنگ به این نتیجه رسیده‏ایم که باید روى پاى خودمان بایستیم، ما در جنگ ابهت دو ابرقدرت شرق و غرب را شکستیم، ما در جنگ ریشه‏هاى انقلاب پر بار اسلامى‏مان را محکم کردیم، ما در جنگ حس برادرى و وطن دوستى را در نهاد یکایک مردممان بارور کردیم، ما در جنگ به مردم جهان و خصوصاً مردم منطقه نشان دادیم که علیه تمامى قدرتها و ابرقدرتها سالیان سال مى‏توان مبارزه کرد، جنگ ما کمک به افغانستان را به دنبال داشت، جنگ ما فتح فلسطین را به دنبال خواهد داشت، جنگ ما موجب شد که تمامى سردمداران نظامهاى فاسد در مقابل اسلام احساس ذلت کنند، جنگ ما بیدارى پاکستان و هندوستان را به دنبال داشت، تنها در جنگ بود که صنایع نظامى ما از رشد آن چنانى برخوردار شد و از همه اینها مهمتر استمرار روح اسلام انقلابى در پرتو جنگ تحقق یافت‏.»

امروز با گذشت سالهای سال از پایان جنگ و رحلت امام، عمق بصیرت و صدق پیش بینی های آن بزرگوار آشکارتر از همیشه است و موج بلند بیداری اسلامی در منطقه و الهام گیری عیان مسلمانان از ایران بارورتر شدن نهالی را نشان می دهد که با ایثار و فداکاری رزمندگان آبیاری شد.

دفاع مقدس؛ خاطره ها و خطرها

با این حال چنانکه گفته شد باز خوانی دوران هشت ساله جنگ ضرورتی همیشگی است وگذشت زمان نه تنها از ضرورت آن نمی کاهد، که برای نسل های جدید حیاتی تر می شود. جنگ، به تعبیر رهبری عزیز، گنج است اما به شرط آنکه فراموش نشود. حوادث تاریخی، اگر توسط قهرمانان واقعی تثبیت نشود، از سوی فرصت طلبان و مغرضان تحریف خواهد شد.

برای این منظور معرفی و نکوداشت حماسه آفرینان واقعی! یک فریضه است. فضیلت حضور در آن میدان های دشوار را نباید اندک شمرد. هرکس در هر زمان سوار قطار انقلاب شود عزیز و شایسته تکریم است، اما آنانکه این قطار را از پیچ های هولناک تاریخی به سلامت عبور داده اند، سابقون هستند؛ و «السابقون السابقون اولئک المقربون». تکریم، نیاز آنان نیست، وظیفه ما است. اگر نمی توانیم حق آنان را ادا کنیم، که نمی کنیم، حداقل نباید فراموش کنیم که آنان صاحب اصلی حق هستند.

این یکی از چیزهایی است که می توان از دشمنان هم آموخت! آنان هم همه به این نتیجه رسیده اند که حضور مردان روزهای سخت در عرصه تصمیم گیری های روزهای به ظاهر آرام، تضمینی است برای تامین منافع ملی. خاطره های آنان نمی گذارد خطرات را نادیده بگیرند؛ هرچند اختلاف نظرهایی پیدا کرده باشند. اگر آنان نباشند، بَدَلکاران حرفه ای کار خود را خواهند کرد.

باراک اوباما، رییس جمهور فعلی آمریکا، در کتاب خاطرات خود از روزهای نخستی می نویسد که به زعم خودش آرمان خواهانه، به عنوان سناتور وارد سنا شده و از تغییر رویکردها و بی توجهی مقامات عالی به مشکلات اصلی جامعه و منافع ملی کشور تعجب می کند. او در مقام ریشه یابی مساله می گوید: «شبی در یک مهمانی با یکی از کارمندان واشنگتن شروع به صحبت کردم. او نزدیک به پنجاه سال در اطراف کنگره خدمت کرده بود. از او پرسیدم چه چیز باعث تغییر فضای واشنگتن از آن زمان به وضع حاضر شد.

و او بی‌آنکه تردیدی به خود راه دهد جواب داد: مربوط به نسله، اون موقع‌ها هر کسی در واشنگتن بود و هر مقامی داشت تو جنگ جهانی دوم خدمت کرده بود. ممکن بود که سر مسائل مختلف … به هم بپریم، خیلی از ماها پیشینه‌هامون با هم فرق داشت، از محله‌های مختلف بودیم، فلسفه‌های سیاسی متفاوت داشتیم اما اون جنگ وجه اشتراک همه ما بود. اون تجربه مشترک نوعی احترام و اعتماد میان ما برقرار کرده بود. کمک می‌کرد که اختلاف‌هامونو فراموش کنیم و کار انجام بدهیم.»

این هشدارهای امام چه زیبا و پر معنا است، که می فرمود: «من در میان شما باشم و یا نباشم به همه شما وصیت و سفارش مى‏کنم که نگذارید انقلاب به دست نااهلان و نامحرمان بیفتد. نگذارید پیشکسوتانِ شهادت و خون در پیچ و خم زندگى روزمره خود به فراموشى سپرده شوند» و نیز در آخرین پیام به مناسبت هفته بسیج گفت: «من دست یکایک شما پیشگامان رهایى را مى‏بوسم و مى‏دانم که اگر مسئولین نظام اسلامى از شما غافل شوند، به آتش دوزخ الهى خواهند سوخت».