تاریخ انتشار: پنج شنبه ۲۸ اسفند ۹۹ ساعت ۰۸:۲۸
اشتراک

نوروز 1400 مبارک باد

ز کوی یار می‌آید نسیم باد نوروزی

جشن نوروز از کهن ترین آداب و رسوم ایرانی است که به شهادت گزارشهای تاریخی ریشه در ایران باستان پیدا می کند. زیبا پسندی و طبع لطیف ایرانیان را می توان مهمترین علت این انتخاب نیکو به عنوان سرآغاز سال نو دانست…

شکوفایی طبیعت، دلپذیری و لطافت هوای بهاری و الهام بخش بودن زمزمه ترنم باران فروردین ماه به همراه دهها جلوه دیگر از هنر آفرینش از این فصل سال زیباترین مقطع زندگانی را آفریده است.

این همه نیکویی و نیک پسندی آنگاه به بالاترین ارزش رسید که فرهنگ غنی ایران با معارف سعادت آفرین اسلام عجین شد و چشم های حقیقت بین را از تماشای مظاهر تحول طبیعت به انقلاب باطن رهنمون ساخت.

از نظر اسلام نوروز و بزرگداشت آن نه تنها مذموم و نکوهیده نیست که بهانه ای فرخنده برای هر انسان خردمند است تا بتواند شتابی افزون تر در پیمودن راه دراز معنویت پیدا نماید. نه فقط نوروز که هر زمان و مکان دیگری نیز که آدمی را به بلای غفلت دچار سازد ، ناپسند است. این ماییم که می توانیم چنین مناسبتهایی را به “عید واقعی ” تبدیل کنیم یا نه.

متاسفانه امسال هم در حالی به استقبال جشن ملی خود می رویم که شیوع «ویروس کرونا» مشکلات و تلخی های بسیاری آفریده است. فراگیر شدن این ویروس در جهان و در ایران موجب بروز دشواری ها و زیان های فراوانی شده که بیشتر گریبانگیر مردم نیازمند و آسیب پذیر گردیده است.

بااینکه همیشه نوروز فرصت و بهانه ای برای نیکوکاری بیشتر بوده است، امسال به دلیل کاهش ارتباطات اجتماعی و لزوم مراقبت های خانگی امکان عمل به وظایف انسانی و دینی کمتر فراهم است؛ در حالی که نیاز نیازمندان افزایش یافته و ضروری تر شده است. بسیاری از آنان، از سویی درآمدهای اندک روزانه خود را نیز از دست داده اند، و از سوی دیگر، ناچار هستند کالاهای ضروری را به بهایی بالاتر تهیه نمایند؛ البته اگر بتوانند! خدا نکند که در چنین شرایطی گرفتار بیماری و بدهکاری و مانند آن نیز شده باشند.

اینک هنگامه ابراز وسیع تر نوع دوستی و نمایش بهتر فرهنگ اسلامی و ایرانی است؛ فرهنگی که به ما می گوید: اگر از محنت دیگران بی غم باشیم، نشاید که نام آدمی بر خود گذاریم. ما دلدادگان پیامبری هستیم که مهربانی و دگردوستی بارزترین خوی او بود؛ درود خدا بر او و خاندانش باد که می فرمود:« مؤمنان در دوستى، عطوفت و مهر ورزى نسبت به یکدیگر، چونان يك پيكرند؛ كه هرگاه عضوى از آن به درد آيد، ديگر اعضا را بى خوابى و تب فرا مى گيرد.»

ما پیروان کتابی هستیم که هشدار داده است تا مبادا حتی اختلاف در دین و مرام موجب ترک کمک مالی  به نیازمندان گردد. قرآنی که می فرماید:« هدایت آنها بر تو نیست؛ خداوند، هر که را بخواهد هدایت می‌کند و آنچه از خوبیها و اموال انفاق می‌کنید، برای خودتان است. جز برای رضای خدا، انفاق نکنید و پاداش خوبی ها به طور کامل به شما داده می‌شود؛ و به شما ستم نخواهد شد.»

میزان کمک مهم است، اما اصل کمک مهم تر است. کم یا زیاد به فکر نیازمندان باشیم و از هر طریق ممکن نگذاریم در این روزها دچار مشکلات بیشتری شوند. خانه نشینی اختیاری نباید ما را از احساسات لطیف انسانی غافل کند. چشم های عزیزی در انتظار کمک های ماست:«شتاب کنید برای رسیدن به آمرزش پروردگارتان؛ و بهشتی که وسعت آن، آسمانها و زمین است؛ و برای پرهیزگاران آماده شده است؛ همانها که در توانگری و تنگدستی انفاق می‌کنند.»

عید همگی مبارک و نعمت ها و برکات بی انتهای الهی ارزانی شما باد. ان شاء الله

درود خدا بر شما

محسن اسماعیلی

 


دیدگاه تازه‌ای بنویسید:

*