تاریخ انتشار: چهارشنبه ۲۶ اردیبهشت ۹۷ ساعت ۰۲:۵۴
اشتراک

به مناسبت روز بزرگداشت فردوسی

مبادا به جز داد و نیکی گمان …

عشق بی انتهای حکیم ابوالقاسم فردوسی به ایران و حق عظیمی که بر زبان پارسی دارد، او را شایسته تکریم و بزرگداشت ابدی ساخته است.

دریغ است ایـران که ویـران شــود

کنام پلنگان و شیران شــود

چـو ایـران نباشد تن من مـبـاد

در این بوم و بر زنده یک تن مباد

همـه روی یکسر به جـنگ آوریــم

جــهان بر بـداندیـش تنـگ آوریم

همه سربه سر تن به کشتن دهیم

بـه از آنکه کشـور به دشمن دهـیم

از این گذشته او عالمی عامل و پندآموزی پارسا نیز بوده است. ای کاش آموزش های اخلاقی او بیشتر بازگو می شد.

از آیت الله جوادی آملی شنیدم که می فرمود:

« حکیم ابوالقاسم فردوسی از بزرگان حکمای شیعی است و با اینکه تکفیری ها و سلفی های زمانش خطر زیاد جانی برای مدح علی علیه السلام ایجاد می کردند، به صراحت گفت:

چهارم علی بود جفت بتول                                     که او را به خوبی ستاید رسول

که من شهر علمم علی ام دَر است                            دُرست این سخن قول پیغمبرست

گواهی دهم کاین سخنها ز اوست                             تو گویی دو گوشم پرآواز اوست

غزالی می گوید: خلاصه چهل سال حرف های مرا فردوسی در یک بیت گفته است:

اگر بار خارست خود کِشته‌ای                                  و گر پرنیان است خود رشته‌ای»


دیدگاه تازه‌ای بنویسید:

*