بهاریه؛

بهاران خجسته باد

جشن نوروز از کهن ترین آداب و رسوم ایرانی است که به شهادت گزارشهای تاریخی ریشه در ایران باستان پیدا می کند. زیبا پسندی و طبع لطیف ایرانیان را می توان مهمترین علت این انتخاب نیکو به عنوان سرآغاز سال نو دانست.

شکوفایی طبیعت، دلپذیری و لطافت هوای بهاری و الهام بخش بودن زمزمه ترنم باران فروردین ماه به همراه دهها جلوه دیگر از هنر آفرینش از این فصل سال زیباترین مقطع زندگانی را آفریده است.

این همه نیکویی و نیک پسندی آنگاه به بالاترین ارزش رسید که فرهنگ غنی ایران با معارف سعادت آفرین اسلام عجین شد و چشم های حقیقت بین را از تماشای مظاهر تحول طبیعت به انقلاب باطن رهنمون ساخت.

از نظر اسلام نوروز و بزرگداشت آن نه تنها مذموم و نکوهیده نیست که بهانه ای فرخنده برای هر انسان خردمند است تا بتواند شتابی افزون تر در پیمودن راه دراز معنویت پیدا نماید. نه فقط نوروز که هر زمان و مکان دیگری نیز که آدمی را به بلای غفلت دچار سازد ، ناپسند است. این ماییم که می توانیم چنین مناسبتهایی را به “عید واقعی ” تبدیل کنیم یا نه.

توصیه ها و سفارشهایی که امامان معصوم (ع) در پاسخ به سوالاتی که پیرامون عید نوروز کرده اند همگی در همین راستا بوده و نباید از آن بی خبر ماند. دوری از اسراف و تجمل گرایی، اجتناب از تفاخر و بزرگنمایی، صله ارحام و بازدید از آشنایان، رفع کدورتها و قهرها، احسان به والدین و سالمندان، محاسبه عملکرد مادی و معنوی در سال گذشته، برنامه ریزی و تصمیم گیری جدی برای سال آینده، محبت به کودکان و سفرهای کوتاه و بلند از جمله سنتهای حسنه نوروز است که می تواند آن را برای ما به “عید” واقعی تبدیل کند؛ همان چیزی که در دعای کوتاه و درس آموز هنگام تحویل سال از آن به عنوان “احسن الحال” یاد شده است.

اما دراین میان، توجهی دوباره به محرومان ونیازمندان ارزش بالاتری دارد. نباید هیچگاه از امداد و کمک رسانی به دستهای لرزان و نیازمند غفلت کرد و خوشی و سرور شخصی و خانوادگی، دردها و حاجتهای پابرهنه ها را فراموش سازد.

این خجسته عید را به رهبر فرزانه و یکایک مردم سربلند و عزیز ایران بویژه خانواده های عزیز شاهد، جانبازان و آزادگان و تمامی شما دوستان گرانقدرم تبریک و تهنیت می گویم.