شکوفایی طبیعت، دلپذیری و لطافت هوای بهاری و الهام بخش بودن زمزمه ترنم باران فروردین ماه به همراه دهها جلوه دیگر از هنر آفرینش از این فصل سال زیباترین مقطع زندگانی را آفریده است.

این همه نیکویی و نیک پسندی آنگاه به بالاترین ارزش رسید که فرهنگ غنی ایران با معارف سعادت آفرین اسلام عجین شد و چشم های حقیقت بین را از تماشای مظاهر تحول طبیعت به انقلاب باطن رهنمون ساخت.

از نظر اسلام نوروز و بزرگداشت آن نه تنها مذموم و نکوهیده نیست که بهانه ای فرخنده برای هر انسان خردمند است تا بتواند شتابی افزون تر در پیمودن راه دراز معنویت پیدا نماید. نه فقط نوروز که هر زمان و مکان دیگری نیز که آدمی را به بلای غفلت دچار سازد ، ناپسند است. این ماییم که می توانیم چنین مناسبتهایی را به “عید واقعی ” تبدیل کنیم یا نه.

متاسفانه امسال هم در حالی به استقبال جشن ملی خود می رویم که شیوع «ویروس کرونا» مشکلات و تلخی های بسیاری آفریده است. فراگیر شدن این ویروس در جهان و در ایران موجب بروز دشواری ها و زیان های فراوانی شده که بیشتر گریبانگیر مردم نیازمند و آسیب پذیر گردیده است.

اینک هنگامه ابراز وسیع تر نوع دوستی و نمایش بهتر فرهنگ اسلامی و ایرانی است؛ فرهنگی که به ما می گوید: اگر از محنت دیگران بی غم باشیم، نشاید که نام آدمی بر خود گذاریم. ما دلدادگان پیامبری هستیم که مهربانی و دگردوستی بارزترین خوی او بود؛ درود خدا بر او و خاندانش باد که می فرمود:« مؤمنان در دوستى، عطوفت و مهر ورزى نسبت به یکدیگر، چونان یک پیکرند؛ که هرگاه عضوى از آن به درد آید، دیگر اعضا را بى خوابى و تب فرا مى گیرد.»