در آستانه عيد خجسته غدير هستيم؛ روزي که بزرگترين عيد بندگان که نه، عيد بزرگ خدا است. روز اتمام نعمت و اکمال دين است و بدون آن رسالت نيز ناتمام و بي ثمر مي ماند. اما به راستي رمز بزرگي غدير چيست و چرا از چنين جايگاهي برخوردار است؟

شناخت اين رمز و پاسداري از راز آن مي تواند اين روز بي نظير تاريخي را براي ما پربرکت تر سازد و براي اين منظور راهي بهتر از مراجعه به متن حادثه و متون پيرامون آن نيست.

شايد بتوان گفت: راز عظمت غدير ارائه الگو و معيار زندگي است؛ چه در ساحت فردي و چه در ساحت اجتماعي، حرکت افراد و جامعه به سوي سعادت و خوشبختي نيازمند شناخت راه، نيازهاي آن و شيوه پيمودن و سرعت مسير است. کسي که بدون شناخت و معرفت، حتي به خيال خود، راه حق مي پيمايد، جز حيرت و خستگي نمي اندوزد و مثالش، بنابر آنچه در روايات است، مثال حيوان چشم بسته اي است که با زحمت و دشواري به دور آسياب مي چرخد و باز همان جا است که بود؛ البته همراه با خستگي ، درماندگي و نااميدي از ادامه راه.

غدير تنها براي نشان دادن راه هم نبود؛ چرا که اين کار مهم را بعثت بر عهده گرفته بود. هدف رسالت راهنمايي بود که آن را به بهترين صورت انجام داد. غدير آمد تا راهبري کند و شيوه پيمودن راه را به بشر بياموزد. راه را بايد رفت اما آنچنان که رهروان رفتند؛ نه آنگونه که خود مي پسنديم و مي خواهيم. براي همين است که علي (ع) را “ميزان الاعمال” ناميده اند و البته امامان پس از ايشان هم چنين اند؛ مگر نه آنکه در صلوات و سلام بر آنها اعتراف کرده  و مي گوييم “آنان که بر شما پيشي مي گيرند از راه به در مي روند (مارقين) و آنان که از شما عقب مي افتند نابود مي شوند (زاهقين)  و تنها کساني به مقصد مي رسند که گام به گام به همراه شما هستند (لاحقين)”.

اين چنين است که افراط و تفريط، هر دو برخلاف فلسفه غدير است. چه تندروها و چه کندروها نظم جامعه را بر هم زده و نبض آن را پرتنش مي سازند و در هر حال ، با هر نيتي که چنين کنند، امام خويش را از مقصد و مقصود خود مانع مي شوند. براي همين است که خود آن حضرت فرمود: دو دسته دشمنان من هستند و همين ها کمر مرا شکستند؛ يکي تفريط کنندگان که معمولا از مدعيان روشنفکري هستند و به بهانه هاي واهي در هر چيز شک مي کنند و اتفاقا از همه مردم عقب ترند ؛ و ديگري افراط کنندگان که عمدتا جاهلان بي خبر از واقعيت ها هستند که از دين جز پوسته اي ، آن هم  شکننده ، فهمي و سهمي ندارند. همه را دشمن مي پندارند و در آخر حتي بر امام خويش هم خرده مي گيرند و شمشير مي کشند. به همين دليل اين فرقه به مراتب خطرناک تر از گروه نخست اند و به گفته حضرت، بيماري آنان هاري است. مگر خ.ارج جز اين بودند؟!

درس بزرگ غدير براي امروز (و البته هر روز ما) همين است که نه ژست هاي بي مايه و شبه عالمانه و نه عربده هاي بلند و کاملا جاهلانه، نبايد براي کسي جلب توجه کند. راه نجات و سعادت تنها اعتدال و پيروي از معيارها است؛ براي همين است که در آن روز بزرگ بايد چنين گفت و خواست: «”خدايا! تو را گواه مي گيريم که ما به دين محمد و خاندان او گرويده ايم، سخن ما و آئين ما، سخن و آئين آنهاست. هر چه را ايشان گويند تکرار مي کنيم و به هر ديني که آنان دارند مي گرويم. هر چه را منکرند، منکر مي شويم و هر که را دوست دارند، دوست مي داريم. با هر که دشمني ورزند دشمني مي کنيم و به هر که نفرين کنند، تفرين مي کنيم و از هر که بيزاري جويند، بيزاري جوييم و با هر که مهرورزند، ما نيز مهر مي ورزيم. ما به آنان ايمان آورده ايم و تسليم آنان هستيم. به رضاي ايشان راضي بوده و از آنان پيروي مي کنيم. پس، اي خداي بزرگ، نعمت ايمان را بر ما کامل گردان و مستقر و ثابت نگهدار. آن را عاريتي قرار مده. ما را به ايمان زنده بدار و به آن بميران. ما به آنان اقتدا کرده و دل بسته ايم ، پس حشر ما را در دنيا و آخرت با ايشان قرار ده و ما را از مقربان درگاهت به شمار آور که ما به اين نعمت خشنوديم! اي مهربان ترين مهربانان”.»